Skip to main content
    Episode 2 of 2

    Money from the owner: loan or capital?

    • S04E05-P01
    • Duration 3:11
    • Khmer audio

    Read the terms behind money from an owner and compare the accounting for a loan with a contribution of capital.

    Episode 2 of 2

    Read the Khmer transcript

    នៅក្នុងខែធ្នូ ម្ចាស់ដែលមានអំណាចគ្រប់គ្រងក្រុមហ៊ុនបានផ្ទេរប្រាក់ចំនួន $30,000 ចូលទៅក្នុងគណនីធនាគាររបស់ក្រុមហ៊ុន។ បរិយាយនៃការផ្ទេរប្រាក់នៅក្នុងធនាគារបានបញ្ជាក់ថា «ដើមទុន» ហើយនឹងមិនមានការគិតការប្រាក់នោះទេ។ បុគ្គលិកកាន់បញ្ជីគណនេយ្យស្នើឱ្យកត់ត្រាឥណទានទៅក្នុងមូលធន។ បន្ទាប់មក ម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនស្នើសុំយកប្រាក់នោះត្រឡប់ទៅវិញនៅខែបន្ទាប់។ តើនេះជាដើមទុន ឬជាប្រាក់កម្ចី?

    សូមពិនិត្យមើលសិទ្ធិដែលបានព្រមព្រៀងគ្នានៅពេលផ្ដល់ប្រាក់។ នៅក្នុងករណីនេះ កិច្ចព្រមព្រៀងដែលមានអានុភាពតាមផ្លូវច្បាប់បានចែងថា ក្រុមហ៊ុនត្រូវតែសងសាច់ប្រាក់វិញនៅពេលណាដែលម្ចាស់ទាមទារ។ ម្ចាស់ក្រុមហ៊ុនរូបនេះក៏ជាអ្នកផ្ដល់ប្រាក់កម្ចីផងដែរ។ បំណងល្អក្នុងការជួយ ឈ្មោះគណនីដែលធ្លាប់ស្គាល់ ឬអត្រាការប្រាក់សូន្យ មិនអាចលុបបំបាត់កាតព្វកិច្ចសងត្រឡប់នោះបានឡើយ។

    សូមកត់ត្រាប្រាក់កម្ចីដែលត្រូវសងតាមការទាមទារនេះ ដោយចុះឥណពន្ធគណនីធនាគារ $30,000 និងចុះឥណទានប្រាក់កម្ចីត្រូវសងម្ចាស់ $30,000។ នេះជាបំណុលហិរញ្ញវត្ថុ។ នៅដំណាច់ឆ្នាំ ក្រុមហ៊ុនគ្មានសិទ្ធិដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌក្នុងការពន្យារការសងត្រឡប់យ៉ាងហោចណាស់ដប់ពីរខែនោះទេ ដូច្នេះប្រាក់កម្ចីនេះជាបំណុលរយៈពេលខ្លី។ ការទទួលបានប្រាក់នេះមិនមែនជាចំណូលឡើយ។ ការសងប្រាក់ដើមវិញនៅពេលក្រោយ គឺត្រូវចុះឥណពន្ធប្រាក់កម្ចីត្រូវសងម្ចាស់ និងចុះឥណទានគណនីធនាគារ ហើយវាក៏មិនមែនជាចំណាយដែរ។

    ដើម្បីប្រៀបធៀប សូមស្រមៃមើលការរៀបចំមួយផ្សេងទៀតតាំងពីដំបូង៖ ម្ចាស់បានដាក់ប្រាក់ចំនួន $30,000 ដដែលនេះចូល ដោយគ្មានកាតព្វកិច្ចតាមកិច្ចសន្យាក្នុងការសងសាច់ប្រាក់ត្រឡប់ទៅវិញឡើយ ហើយលក្ខខណ្ឌមូលធនផ្សេងទៀតទាំងអស់ត្រូវបានបំពេញ។ សូមចុះឥណពន្ធគណនីធនាគារ និងចុះឥណទានមូលធនដែលម្ចាស់បានដាក់ចូល។ ការបែងចែកនាពេលអនាគតដែលអាស្រ័យលើការសម្រេចរបស់ក្រុមហ៊ុន មានភាពខុសគ្នាពីសិទ្ធិបច្ចុប្បន្នក្នុងការទាមទារការសងត្រឡប់។ បង្កាន់ដៃទទួលប្រាក់របស់ធនាគារមានទម្រង់ដូចគ្នា ប៉ុន្តែផលប៉ះពាល់របស់វាទៅលើស្ថានភាពហិរញ្ញវត្ថុគឺខុសគ្នា។ ប្រាក់កម្ចីធ្វើឱ្យសាច់ប្រាក់ និងបំណុលកើនឡើងចំនួន $30,000 ដូចគ្នា ចំណែកមូលធនគឺមិនមានការប្រែប្រួលឡើយ។ រីឯការដាក់ទុនពិតប្រាកដវិញ ធ្វើឱ្យសាច់ប្រាក់ និងមូលធនកើនឡើងចំនួន $30,000។ ការហៅប្រាក់កម្ចីថាជាដើមទុន នឹងធ្វើឱ្យមូលធនត្រូវបានបង្ហាញលើសពីការពិត ហើយធ្វើឱ្យធនាគារ ឬអ្នកអានរបាយការណ៍ហិរញ្ញវត្ថុដទៃទៀតមើលមិនឃើញកាតព្វកិច្ចសងប្រាក់នោះ។

    ចំណាត់ថ្នាក់ និងការវាស់វែង គឺជាបញ្ហាដាច់ដោយឡែកពីគ្នា។ នៅក្នុងករណីផ្សេងមួយទៀត ប្រាក់កម្ចីហិរញ្ញប្បទានគ្មានការប្រាក់ដែលមានរយៈពេលបីឆ្នាំ ត្រូវបានវាស់វែងដំបូងតាមតម្លៃបច្ចុប្បន្ននៃលំហូរសាច់ប្រាក់ត្រូវសងនាពេលអនាគត ដោយប្រើអត្រាការប្រាក់ទីផ្សារសម្រាប់បំណុលស្រដៀងគ្នា។ នៅពេលដែលម្ចាស់ផ្ដល់អត្ថប្រយោជន៍ហិរញ្ញប្បទាននោះក្នុងឋានៈជាម្ចាស់ ចំនួនខុសគ្នានោះអាចជាការរួមចំណែកក្នុងមូលធន។ សមាសភាគដែលត្រូវសងត្រឡប់នៅតែជាបំណុលដដែល ការដែលគ្មានការប្រាក់មិនធ្វើឱ្យចំនួនទឹកប្រាក់ទាំងមូលក្លាយជាមូលធននោះឡើយ។

    នៅដំណាច់ឆ្នាំ សូមរក្សាទុកភស្តុតាងនៃសិទ្ធិដែលមានអានុភាពអនុវត្តជាក់ស្ដែង។ ការលើកឡើងរបស់ម្ចាស់ថា «ខ្ញុំមិនរំពឹងថានឹងត្រូវការប្រាក់នេះឆាប់ៗទេ» គឺមិនដូចគ្នានឹងសិទ្ធិដែលមានអានុភាពតាមផ្លូវច្បាប់ក្នុងការពន្យារការសងត្រឡប់នោះឡើយ។ ដោយផ្អែកលើកិច្ចព្រមព្រៀងថ្មី ឬការលើកលែងការសងបំណុលបន្ទាប់ពីដំណាច់ឆ្នាំតែមួយមុខ មិនអាចចាត់ទុកថាក្រុមហ៊ុនមានសិទ្ធិនោះរួចហើយនៅកាលបរិច្ឆេទរាយការណ៍បានឡើយ។

    ម្ចាស់ដែលមានអំណាចគ្រប់គ្រងក្រុមហ៊ុន ក៏ជាភាគីពាក់ព័ន្ធផងដែរ ដូច្នេះសូមពិនិត្យមើលការបង្ហាញព័ត៌មានដែលតម្រូវអំពីទំនាក់ទំនង ប្រតិបត្តិការ សមតុល្យដែលនៅសល់ និងលក្ខខណ្ឌនានា។ ត្រឡប់មកសំណួរដើមវិញ៖ ប្រាក់ចំនួន $30,000 របស់យើង គឺជាប្រាក់កម្ចីរយៈពេលខ្លី ពីព្រោះក្រុមហ៊ុនអាចត្រូវបានគេតម្រូវឱ្យសងត្រឡប់វិញ។ សូមផ្អែកលើសិទ្ធិទាមទារសងប្រាក់ដែលមានអានុភាពតាមផ្លូវច្បាប់ ជាជាងផ្អែកលើឈ្មោះសម្គាល់នៃការផ្ទេរប្រាក់ ឬអត្រាការប្រាក់។

    Cookies on this site

    Essential cookies only, unless you allow analytics or advertising.